• Αρχική
  • Κριτικές
  • Georges Feydeau: Ράφτης κυριών - Ξενοδοχείον Ο Παράδεισος - Ψύλλοι στ'αυτιά

Georges Feydeau: Ράφτης κυριών - Ξενοδοχείον Ο Παράδεισος - Ψύλλοι στ'αυτιά

Σχολιάστε πρώτοι! Κριτικές


Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τις θεατρικές παραστάσεις των έργων του Georges Feydeau "Ράφτης κυριών" (Προσκήνιο), "Ξενοδοχείον Ο Παράδεισος" (Alhambra Art Theatre) και "Ψύλλοι στ'αυτιά" (Μουσούρη).

   Τρία έργα του Georges Feydeau αυτή την περίοδο και ένα ακόμα να αναμένεται από το Εθνικό Θέατρο, μαρτυρούν μια αξιοπρόσεκτη στροφή στο vaudeville, ένα είδος που «ανδρώθηκε» κατά τη Β’ Γαλλική Αυτοκρατορία (1852-1879).

     Το γαλλικό vaudeville υπήρξε το πανοραμικό κάτοπτρο της αστικής τάξης, η ευτράπελη αναπαράσταση της αλαζονικής αμεριμνησίας, του νεοπλουτισμού και της αδέξιας διαχείρισης του εξόφθαλμου συβαριτισμού των αναδυόμενων κοινωνικών ελίτ της belle époque, ένα θέατρο λυτρωτικό από τον πολύ στοχασμό και τους προβληματισμούς της κωμωδίας ηθών, ένα θέατρο της οριζόντιας απόλαυσης και του αβασάνιστου περισπασμού.  

     Αυτό το θέατρο που αρνείται την εγκάρσια κριτική και την εμβρίθεια, χωρίς, παρόλα αυτά, να αποφεύγει να περιβάλει με έναν υμένα σκωπτικότητας πρόσωπα και καταστάσεις, κομίζει, μέσω μιας τεχνικής που λειτουργεί με την «ακρίβεια ρολογιού» και που επιστρατεύει ανεξέλεγκτες περιπέτειες (παρεξηγήσεις, λεκτικά υπονοούμενα, φρενήρεις ρυθμούς και ανατροπές), μια εκδοχή της πραγματικότητας ίσως περισσότερο πραγματική από όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε ή να βιώσουμε. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι πολλοί σύγχρονοι κριτικοί, αναγνωρίζουν στο vaudeville το πρόπλασμα του κατοπινού θεάτρου του Παραλόγου.

     Παραδίδοντας, αργότερα, τη σκυτάλη στο boulevard, αυτή η δραματουργία της ρηχής θεματολογίας, πέριξ της συζυγικής απιστίας και των αστικών σαλονιών, θα προκαλέσει την επέμβαση του Cartel των Τεσσάρων (Jouvet, Dullin, Baty, Pitoëff), προκειμένου να αναζωογονήσει θεματολογικά και αισθητικά το γαλλικό θέατρο, ανασύροντάς το από τη χαύνωση και την εμπορευματοποίηση.

     Ο Γιάννης Μπέζος προσδίδει στη δική του ανάγνωση του «Ράφτη κυριών» (θέατρο Προσκήνιο) μια αύρα που ανακαλεί ακροθιγώς το δικό μας κωμειδύλλιο των τελών του 19ουαιώνα, διατηρώντας παράλληλα εφεκτική στάση σε σχέση με μια αισθητικά πληθωρική απόδοση των χρονικών συντεταγμένων. Επενδύοντας στην ατάκα και στις εν ακαρεί μεταλλάξεις, ο ίδιος κατισχύει τόσο στο κέντρο μιας πλοκής, που από τη φύση της θα απαιτούσε περισσότερη οργανική ευρυθμία και δυναμισμό, όσο και μιας πινακοθήκης χαρακτηριστικά σκιαγραφημένων τύπων, που παγιώνονται περισσότερο ως μοναχικά πορτρέτα παρά ως μονάδες ενός συνόλου με συνεκτικούς μεταξύ τους δεσμούς.

     Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η απόδοση της φάρσας «Ξενοδοχείον ο Παράδεισος» (που υπήρξε καρπός της συνεργασίας του Georges Feydeau με τον Maurice Desvallieres), σε σκηνοθεσία Βάσιας Παναγοπούλου και Πέτρου Αμαραντίδη (θέατρο Αlhambra Art Theatre). Η παράσταση, που λαμβάνει χώρα σε συνθήκες χρονικής απροσδιοριστίας (συμπίλημα μιας αίσθησης αλλοτινής γαλλικής αστικής αίγλης και οικείας αισθητικής) και χαρακτηρίζεται από μετριοπαθείς κορυφώσεις,  ειδικά στις κομβικές σκηνές, καθώς και από υπερχρήση μετωπικών και γεγωνυία τη φωνή ερμηνειών, αποκρυσταλλώνεται, εν τέλει, ως ένα υποκριτικό περίγραμμα του σχετικώς αναξιοποίητου φαρσικού πυρήνα του έργου, με όχημα τα ευθύβολα και με θερμοκρασία πηγαίου χιούμορ en aparté του Παύλου Κοντογιαννίδη (Pinglet) και την κεντροβαρική ερμηνεία της συσκηνοθέτιδας (MmePaillardin).

     Στον αντίποδα, ο Feydeau του Πέτρου Φιλιππίδη («Ψύλλοι στ’αυτιά», θέατρο Μουσούρη) παραμένει αγκυρωμένος στο πνεύμα της εποχής, μια κομβική επιλογή που συμβάλλει στο να διασωθεί η σαγήνη της ατμόσφαιρας (σκηνικά-κοστούμια, Γιάννης Μετζικώφ) και να αναρριπιστεί η καταλυτικής σημασίας λειτουργία της φαντασίας του κοινού. Εδώ όλα τα συστατικά του vaudeville (coq-à-l’âne, imbroglios, péripeties, rebondissments, chassés-croisés, cabotinages) κεφαλαιοποιούνται στο μέγιστο, χωρίς να λείπουν και αυτοσχεδιαστικά αναπτύγματα των λαϊτμοτίφ του έργου, καθώς και φραστικοί σανφασονισμοί προς τέρψη του κοινού. Ο Πέτρος Φιλιππίδης αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά «άνθρωπος-σκηνή», συνεπικουρούμενος από ερμηνευτικά νουνεχείς ηθοποιούς, με προεξάρχοντες την Μυρτώ Αλικάκη (Lucienne), τον Θανάση Ευθυμιάδη (Histangua) και τον Σταύρο Σβήγγο (Camille).

Τελευταία τροποποίηση στιςΚυριακή, 02 Φεβρουάριος 2020 14:54
(0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.