• Κριτική | Φράνκενσταϊν - Ο Χαμένος Παράδεισος

    Κριτική | Φράνκενσταϊν - Ο Χαμένος Παράδεισος

  • Κριτική | Νυχιάνγκ

    Κριτική | Νυχιάνγκ

Κριτική Θεάτρου

από τον Γιώργο Παπαγιαννάκη

Η Κριτική Θεάτρου έρχεται να δει τα δρώμενα του θεάτρου και όχι μόνο, με μια ματιά επιστημονική αλλά και διαδραστική, πάντα σε αναφορά με τις ανάγκες του υπάρχοντος κοινού, αλλά και του κοινού που οφείλουμε να διαμορφώσουμε.

Κριτική | Φράνκενσταϊν - Ο Χαμένος Παράδεισος

Κριτική | Φράνκενσταϊν - Ο Χαμένος Παράδεισος

 Με τη δημιουργία της «Φράνκενσταϊν - Ο χαμένος παράδεισος» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση η Λένα Κιτσοπούλου στρέφει το βλέμμα σε εντροπικά περιβάλλοντα, προϊόντα κοινωνικών τερατογενέσεων, σε αυτοματικές «κανονικότητες» που γεννούν δομική βία, σε προσχηματικές ορθότητες-φωτογραφικά αρνητικά ενός πολιτικού φαρισαϊσμού.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Νυχιάνγκ

Κριτική | Νυχιάνγκ

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του έργου "Νυχιάνγκ" της Ευαγγελίας Γατσωτή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, στο Θέατρο Πορεία.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Επαρχία

Κριτική | Επαρχία

Κριτική για την παράσταση του έργου "Επαρχία" του Μιχάλη Βιρβιδάκη σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα, στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Το σώσε

Κριτική | Το σώσε

Κριτική για την παράσταση του έργου "Το σώσε" του Μάικλ Φρέιν σε σκηνοθεσία Κ. Μαρκουλάκη, στο Παλλάς.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα

Κριτική | Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα

Ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί στο Θεάτρο Οδού Κεφαλληνίας το «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’Νηλ, αμβλύνοντας την τραχύτητα του ρεαλισμού μέσα από μια συμβολιστική ατμόσφαιρα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πονηρό Πνεύμα

Κριτική | Πονηρό Πνεύμα

Ο Γιάννης Χουβαρδάς σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο το «Πονηρό Πνεύμα» του Νόελ Κάουαρντ προσδίδοντας στο μπουλβάρ αισθητικό βάθος, κατά παράβαση μιας παραδοσιακής, ευθύγραμμης ανάγνωσής του.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Κριτική | Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη σκηνοθετεί στο Σύγχρονο Θέατρο τη θεατρική προσαρμογή της νουβέλας του Ιβάν Τουργκένιεφ «Κλάρα Μίλιτς» με τίτλο «Ανάμεσα σε δύο κόσμους», εμποτίζοντας τη σκηνή με την αναβλύζουσα ποιητικότητα του ρώσικου ρεαλισμού.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αμαντέους

Κριτική | Αμαντέους

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος σκηνοθετεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το διάσημο έργο του Πήτερ Σάφερ «Αμαντέους», διαμορφώνοντας μια παραστατική συνθήκη αποδομητική και αποξενωμένη από τις σημάνσεις του ιστορικού περιβάλλοντος.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Όπως πάει το ποτάμι

Κριτική | Όπως πάει το ποτάμι

Ο Γιάννης Λεοντάρης σκηνοθετεί στο Θέατρο «Σταθμός» το έργο του Μάρτιν Σέρμαν «Όπως πάει το ποτάμι», αποδομώντας την έννοια της ετερότητας ως προϊόν ενός lifestyle και αναδεικνύοντας την ανθρώπινη ουσία της στο ατομικό και κοινωνικό πεδίο.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η σιωπηλή λίμνη

Κριτική | Η σιωπηλή λίμνη

Η Ελένη Σκότη σκηνοθετεί στο θέατρο «Επί Κολωνώ» το έργο «Η σιωπηλή λίμνη» του Νταβίντ Ντεσόλα, δημιουργώντας μια ακόμα γέφυρα ανάμεσα στο ελληνικό κοινό και την καταλανική δραματουργία. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Υποχώρηση από τη Μόσχα

Κριτική | Υποχώρηση από τη Μόσχα

Το περίπλοκο των οικογενειακών σχέσεων, το πριν και το μετά τη λήψη ανατρεπτικών αποφάσεων πραγματεύεται το έργο «Υποχώρηση από τη Μόσχα» του Γουίλιαμ Νίκολσον που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αργώ» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου

Κριτική | Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου

Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί στο Θέατρο Πορεία τον «Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου» του Μ. Καραγάτση, σε θεατρική διασκευή του Θανάση Τριαρίδη, ανασύροντας στο φώς τις σκοτεινές πτυχές μιας ιστορικής συγκυρίας, όπου το μεγάλο ιδεώδες συνυφαίνεται με την ιδιωτική συνθήκη, τα κελεύσματα για ευγενείς αγώνες με το ένστικτο της επιβίωσης και το φόβο. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες

Κριτική | Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες

Υπάρχει μια «κουλτούρα» δραματουργίας, το μπουλβάρ, (όπως και η μετεξέλιξή του σε ένα είδος κοινωνικής κωμωδίας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, με συγκεκριμένα ενδημικά χαρακτηριστικά) δημοφιλές και εξόχως γοητευτικό για το ευρύ κοινό, που λίγο-πολύ αναπαράγει το ίδιο μοτίβο σε διάφορες παραλλαγές: το αιφνίδιο συναπάντημα ενός φιλήσυχου, ανυποψίαστου ανθρώπου με ένα θηλυκό ζιζάνιο που φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Ωστόσο, σχεδόν πάντα καιροφυλακτεί ένα γενναιόδωρο ερωτικό ειδύλλιο και όλα καταλήγουν σε ένα ακόμα πιο γενναιόδωρο happy end.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο Γιατρός της Τιμής του

Κριτική | Ο Γιατρός της Τιμής του

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος σκηνοθετεί στο θέατρο Πόρτα τον «Γιατρό της Τιμής του» του Πέδρο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα, χτίζοντας γέφυρες ανάμεσα στο ζήτημα της Τιμής του ισπανικού Χρυσού Αιώνα και τα σύγχρονα, εν εξάρσει, προβλήματα των έμφυλων σχέσεων. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Λεωφορείον ο Πόθος

Κριτική | Λεωφορείον ο Πόθος

Ο Θανάσης Σαράντος σκηνοθετεί για τη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, φέρνοντας στην επιφάνεια την τραγωδία της τρέλας που γεννά η δυσαρμονία των σχέσεων και οι γκρι αποχρώσεις στη διαγραφή των χαρακτήρων. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πάρτυ γενεθλίων

Κριτική | Πάρτυ γενεθλίων

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης παρουσιάζει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης το «Πάρτυ γενεθλίων» του Χάρολντ Πίντερ, μετουσιώνοντας το κλίμα αμφισημίας και την ελλειπτικότητα του λόγου του Βρετανού συγγραφέα σε μια ενδιαφέρουσα αίσθηση σκηνικής οικονομίας με μεστό περιεχόμενο. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η Φάρμα των ζώων

Κριτική | Η Φάρμα των ζώων

Ο Άρης Μπινιάρης σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο(Ρεξ- Σκηνή «Ελένη Παπαδάκη») τη δική του εκδοχή για τη «Φάρμα των ζώων» του Τζωρτζ Όργουελ, αναδεικνύοντας τη δύναμη των μυθιστορημάτων του εμβληματικού Βρετανού συγγραφέα να αποκτούν σκηνική οντότητα με τη σύμπλευση αφηγηματικότητας και δραματοποίησης. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Φουέντε Οβεχούνα

Κριτική | Φουέντε Οβεχούνα

Το «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε ντε Βέγκα, ζωντανεύει με δυναμισμό και έμπνευση στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Κτήριο «Τσίλλερ), σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, αποδεικνύοντας πόσο πολύ μπορούν να συγγενεύουν σε ιδέες και προβληματισμούς μακρινές μεταξύ τους εποχές. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η νύχτα της Ιγκουάνα

Κριτική | Η νύχτα της Ιγκουάνα

Η «Νύχτα της Ιγκουάνα» είναι ένα έργο δύσκολο, ακόμα και λίγο παράξενο, όχι τόσο επειδή ο Williams προχωρά σε μια πιο βασανιστική βυθοσκόπηση των ψυχισμών, απλώνει τους προβληματισμούς του μέχρι τη μεταφυσική και εξακολουθεί σχεδόν εμμονικά να επιδαψιλεύει ποιητικά ανασκευασμένες προσωπικές μνήμες και βιώματα, όσο γιατί πρόκειται για ένα πόνημα με έντονες ρωγμές που προμηνύουν ηχηρά το καθοδικό σπιράλ που θα χαρακτηρίσει τη μετέπειτα γραφή του και οι οποίες, παραδόξως, αποπνέουν μια ορμητική κρυφή γοητεία. Είναι προφανές πως το συγκεκριμένο «δραματικό ποίημα», όπως ο ίδιος το αποκαλεί, η τελευταία επιτυχία του για κοινό και κριτικούς, χαρακτηρίζεται από πλατειασμούς, καθώς και από μια αμηχανία κατεύθυνσης, την οποία ο σκηνοθέτης Frank Corsaro περιέγραψε ως μια «ανεξήγητη απουσία προοπτικής σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο (αυτό το θεατρικό) μπορεί να αποκτήσει στόχευση και δυναμική».

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πόσο κοστίζει να ζεις

Κριτική | Πόσο κοστίζει να ζεις

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος σκηνοθετεί στο θέατρο «Πόρτα» το βραβευμένο με Pulitzer έργο της Martyna Majok «Πόσο κοστίζει να ζεις» (τίτλος πρωτότυπου «Cost of Living»), ξεκλειδώνοντας τον ανεξερεύνητο κόσμο των ανθρώπων με αναπηρία. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Γυάλινος κόσμος

Κριτική | Γυάλινος κόσμος

Αυτός ο κόσμος παραείναι εύθραυστος για να ανακαλύπτει διαρκώς νέα καθρεφτίσματα του ειδώλου του στον φανταστικό, κρυστάλλινο μικρόκοσμο της Λώρας Ουΐνγκφιλντ. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Νανούρης στο σημείωμά του επιχείρησε μια ευλογοφανή διασύνδεση του σύγχρονου εγκλεισμού με το δράμα της μεταπολεμικής αμερικάνικης οικογένειας κάτω από τον ζυγό του ονείρου και της ανάγκης για φυγή, ωστόσο τίποτα δεν μπορεί να αποσοβήσει το γεγονός ότι η προσήλωση σε συγκεκριμένες περιοχές της δραματουργίας του Τέννεσι Ουΐλιαμς έχει προσλάβει πλέον διαστάσεις σκηνοθετικού τελετουργικού, μιμιδίου και αυτοματισμού στην θεατρική πρακτική.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Τέλος του παιχνιδιού

Κριτική | Τέλος του παιχνιδιού

Αν κάτι φαντάζει ειρωνικό στην περίπτωση του Samuel Beckett είναι το γεγονός ότι έθεσε τις βάσεις μιας νέας, και καθόλα επιδραστικής, δραματουργίας επάνω στο τραυματισμένο σώμα μιας πολιτισμικής παρακαταθήκης, από την οποία δεν εξαίρεσε ούτε τα αφηγήματα του παραδοσιακού θεάτρου, όπου πρωταγωνιστούσε η έννοια της ατομικότητας. Αυτό είναι ένα σημείο που ενέχει μια αντίφαση και που θα δικαιολογούσε, ενδεχομένως, μια κριτική στο μπεκετικό θέατρο. Ότι δηλαδή, αμφισβητώντας και, εντέλει, αποδομώντας οποιοδήποτε θεμέλιο και παντοδύναμη σταθερά, έδωσε μορφή σε κάτι απολύτως συγκεκριμένο: σε μια διαφορετική φυσιογνωμία γλώσσας, σε ένα άλλο είδος ρητορικής, αλλά και σε μια καινούργια αποστολή παρουσίας, στοιχεία ικανά να εκφράσουν τη δική τους ερμηνεία για τη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο.    

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο κήπος με τις αλήθειες

Κριτική | Ο κήπος με τις αλήθειες

Το αυστραλιανό θέατρο ακολούθησε κατά πόδας την ιστορική εξέλιξη της μακρινής, νησιωτικής ηπείρου ως προς το πώς μεταγγίστηκαν, μέσω του εποικισμού, αλλότριες, και αρχικά από τον αγγλοσαξωνικό κόσμο, πολιτισμικές ταυτότητες, πώς καλλιεργήθηκαν και εντέλει παγιώθηκαν σε ένα είδος αντίληψης δραματουργίας που να απηχεί και να εκφράζει μια «εγχώρια» συνείδηση («εθνική» για άλλους) ή τις κοινωνικές ιδιομορφίες που γεννά η συνύπαρξη των αυτοχθόνων με μια πανσπερμία εθνοτήτων και των κουλτουρών τους.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αγώνας νέγρου και σκύλων

Κριτική | Αγώνας νέγρου και σκύλων

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα θεατρικά έργα του Bernard-Marie Koltès συνιστούν τη μεγάλη συμβολή της Γαλλίας στην παγκόσμια δραματουργία κατά την τελευταία τριακονταετία του 20ου αιώνα. Σε μια εποχή (δεκαετία 1970-80), κατά την οποία η αμφισβήτηση της σημασίας του μύθου και των εννοιών του χώρου και του χρόνου, όπως αποτυπώθηκε στο μπεκετικό σύμπαν, άρχιζε να στερεοποιείται ως αντίληψη του νέου θεάτρου, προκειμένου να αποδοθούν το δυνατόν εναργέστερα τα πολλαπλά αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου, ο Koltès στρέφει και πάλι το βλέμμα στην υπεραξία της σύστασης της τραγωδίας, με βαθιά επίγνωση του τι θέλει να διατρανώσει και με ποιον τρόπο, αλλά και απαλλαγμένος από τις αγκυλώσεις των παραδόσεων.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Μήδεια

Κριτική | Μήδεια

Η παλιά σχολή της θεατρικής κριτικής συνήθιζε να αποκηρύττει τα εισαγόμενα σκηνοθετικά ιδιώματα αναφορικά με τις αρχαίες τραγωδίες, όπου, συνήθως, ο χορός άλλοτε φάνταζε ένα προβληματικό και ομιχλώδες συστατικό και άλλοτε απουσίαζε εντελώς, προδίδοντας αμηχανία ή έλλειψη κατανόησης. Και ήταν απολύτως φυσικό, καθώς η «σχολή Ροντήρη», που ανδρώθηκε μέσα στα θεατρικά εργαστήρια του Max Reinhardt και η οποία προέτασσε μια τεχνική θεμελιωμένη σε επιστημονικά και όχι μόνο καλλιτεχνικά εργαλεία, δεν άφησε αδιάφορο τον κύκλο των λογίων και επαϊόντων της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας. Παρόλα αυτά, μια τόσο σπουδαία παρακαταθήκη, που πέτυχε μετά από αιώνες να επανασυμφιλιώσει το ελληνικό και το διεθνές κοινό με τα κλασικά αριστουργήματα, διολίσθησε στο επίπεδο της τουριστικής ατραξιόν, στο πλαίσιο μιας πολιτιστικής λαογραφίας, αντί να μετουσιωθεί σε στοιχείο δημιουργικής έμπνευσης για περαιτέρω ερμηνευτικές προσεγγίσεις.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Προμηθέας Δεσμώτης

Κριτική | Προμηθέας Δεσμώτης

Ο Άρης Μπινιάρης διαχειρίζεται τις τραγωδίες με έναν προσωπικό τρόπο. Τόσο στις «Βάκχες» όσο και, τώρα, στον «Προμηθέα Δεσμώτη» οι σκηνοθεσίες του θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περισσότερο μουσικοθεατρικές επιτελέσεις παρά τεθλασμένες εκδοχές παραδοσιακών φορμών. Σε κάθε περίπτωση, από τη στιγμή που το ηχητικό σκέλος των σκηνικών απόψεών του διαταράσσει σε μεγάλο βαθμό την αναλογικότητα των «κατά ποιόν» μερών της τραγωδίας, αυτό, από μόνο του, συνιστά μια τομή που, τουλάχιστον σε επίπεδο αναπαράστασης, οδηγεί σε άλλες ατραπούς.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ιχνευταί

Κριτική | Ιχνευταί

Η σκηνική απόδοση των «Ιχνευτών» του Σοφοκλή από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό πρόδιδε μια στόχευση ερευνητική. Κατ’αρχάς, η ενασχόληση με ένα έργο που δεν έχει σωθεί ατόφιο και από το οποίο δεν είναι γνωστό παρά μονάχα ένα τμήμα του, υποβάλλει τον δημιουργό στη διαδικασία να αφουγκραστεί τις άρρητες πτυχές του, πέρα από την ανάγκη του να προσδώσει μια σχετική αυτοτέλεια στο κειμενικό θραύσμα που καλείται να διαχειριστεί. Ακολούθως, το γεγονός ότι η γνώση μας για το σατυρικό δράμα είναι γενικά ελλιπής (που θα ήταν ακόμη περισσότερο εάν δεν υπήρχε ο ευριπιδικός «Κύκλωπας», κάποιοι στίχοι από την «Ars poetica» του Ορατίου και, ίσως ακόμα, ο Isaac Casaubonus) συνιστά από μόνο του ένα γριφώδες περιβάλλον για την οποιαδήποτε ανάπτυξη μιας αναπαραστατικής ιδέας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Βάκχες

Κριτική | Βάκχες

Υπάρχει μια αντινομία ανάμεσα στο τι ακριβώς είναι οι ευριπιδικές «Βάκχες» και στο πώς, κατά καιρούς, διευθετούνται σκηνοθετικά. Πολλοί δημιουργοί, διαπνεόμενοι από αντισυμβατικές ιδέες, βλέπουν στο κύκνειο άσμα του αρχαίου τραγικού την ευκαιρία να περιγραφεί η μάχη ανάμεσα στον ορθολογισμό και στην έκρηξη της ελευθερίας που γεννούν οι φυσικοί νόμοι. Κινούμενοι, λοιπόν, προς αυτή την κατεύθυνση, υπερθεματίζουν ως προς τα αποτελέσματα της δράσης του θεού, αποσοβώντας, την ίδια στιγμή, αυτό καθαυτό το γεγονός της παρουσίας του, δηλαδή την ιδιότυπη διαδικασία Θεοφανείων. Προφανώς, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Ευριπίδης πραγματεύεται περισσότερο τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων παρά τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και θεών, καταλήγουν στο ότι ο Διόνυσος είναι περισσότερο όχημα και εργαλείο άσκησης θεατρικότητας παρά κεντρικός πυρήνας, απλά και μόνο ως εμφάνιση.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ορέστης

Κριτική | Ορέστης

Αναφερόμενος στον «Ορέστη» του Ευριπίδη (408) στην περίφημη «Παγκόσμια Ιστορία» του για το Θέατρο ο έγκριτος Βρετανός θεωρητικός Αλαρντάϊς Νίκολ αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ολωσδιόλου αβέβαιο είναι το τι επιζητεί ο Ευριπίδης εδώ». Στο βαθμό που δεχόμαστε να συμμεριστούμε αυτή τη θέση, είναι εύλογο να γεννηθούν ερωτήματα για το ποιο μπορεί να είναι το όραμα μιας σύγχρονης σκηνικής ανασύστασης αυτού του όψιμου έργου του αρχαίου ποιητή.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ιφιγένεια η εν Ταύροις

Κριτική | Ιφιγένεια η εν Ταύροις

Μια πρώτη σκηνοθετική κάθοδος στο αρχαίο θέατρο του Ασκληπιείου με την τραγωδία «Ιφιγένεια η εν Ταύροις», χωρίς να θεωρείται εύκολη επιλογή, δεν παύει να είναι μια επιλογή λογικά προτεραιοποιημένη. Και αυτό γιατί, ενώ στο συγκεκριμένο δράμα, όπως και στον «Ορέστη», ο Ευριπίδης πλειοδοτεί ως προς το στοιχείο του μύθου (καθώς σπεύδει να συμπληρώσει την προηγούμενη ενασχόληση με αυτόν άλλων ποιητών, και ιδίως του Αισχύλου), εμφανίζοντας μάλιστα την περίφημη εργαλειοθήκη του και τη νεωτερική υφολογία του αναφορικά με τη διαγραφή των ηρώων στον υψηλότερο βαθμό αρτίωσής τους, δεν δίνει τροφή σε περίπλοκες οντολογικές, θεολογικές, ψυχαναλυτικές και λοιπές προσεγγίσεις, που αναμφίβολα συνοδεύουν άλλα έργα του, όπως, για παράδειγμα, την «Μήδεια» ή τις «Βάκχες».

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Προμηθέας Δεσμώτης

Κριτική | Προμηθέας Δεσμώτης

Χρειάζεται σθένος να αποκαθηλώσεις τον Προμηθέα από τον Καύκασο και να τον προσγειώσεις σε μια ταπεινή κουζίνα με ραμποτέ και φορμάϊκες.

Η επιχειρηματολογία του δημιουργού Νίκου Καραθάνου για αυτό το τόλμημα περιστρέφεται γύρω από την ανάγκη αλλαγής της κλίμακας μεγεθών και μετατόπισης από τα υπερβατικά στοιχεία του μύθου στη μυθολογία του καθημερινού ανθρώπου. Άλλωστε, ο μύθος, ανάμεσα στις τόσες άλλες προσεγγίσεις του, δεν συνιστά και μια πολιτισμική κατασκευή που περικλείει κοινωνικές και πολιτικές σημάνσεις, συμβολισμούς και έναν πληθωρισμό εννοιών; Δεν είναι υπερτοπικός στα δομικά στοιχεία του;

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Σπανός

Κριτική | Σπανός

Μετά από δύο συνεχείς ακυρώσεις παραστάσεων (η μία λόγω πυρκαγιών και η άλλη λόγω του θανάτου του Μίκη Θεοδωράκη) το έργο «Σπανός», σε σύλληψη, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία του κ. Ιωσήφ Βιβιλάκη, Προέδρου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, παρουσιάστηκε εντέλει στο κοινό στις 27 Σεπτεμβρίου, στον προαύλιο χώρο της Μονής Δαφνίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός», με μια πληθωρική παρουσία εκπροσώπων της επιστημονικής και ευρύτερα ερευνητικής κοινότητας της θεατρολογίας, της φιλολογίας, της θεολογίας και της μουσικολογίας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | The 1821, Η Επιθεώρηση

Κριτική | The 1821, Η Επιθεώρηση

Πριν καλά καλά ανάψουν τα φώτα της ράμπας, η αρχική αίσθηση που φαίνεται να αποπνέει το εγχείρημα Φοίβου Δεληβοριά - Δημήτρη Καραντζά «The 1821, H Επιθεώρηση» αφορά μια εκδοχή του μέχρι πρότινος εκλιπόντος είδους με όλα τα στοιχεία του «μετά», με τα οποία οι καλλιτέχνες της νέας γενιάς έχουν συνθηκολογήσει (μια μετεπιθεώρηση στα μονοπάτια του μετα-δράματος, του μετα-μοντέρνου κ.λπ). Ωστόσο, τίποτε από όλα αυτά δεν συμβαίνει, ή κι αν ακόμα η συγκεκριμένη ανασύσταση επιχειρεί να οικειοποιηθεί ένα νέο ύφος και ήθος λόγου και απεύθυνσης αυτό, σίγουρα, δεν γίνεται ούτε ελιτίστικα ούτε με κάποιο επίχρισμα θεωρητικής προσέγγισης.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η θηλιά

Κριτική | Η θηλιά

Τα τελευταία χρόνια η επαναλειτουργία καλοκαιρινών θεάτρων στην Αθήνα με αξιόλογες παραστάσεις και με μια σημαντική σε αριθμητικά δεδομένα παρουσία του κοινού εγείρει εύλογα το ερώτημα μήπως στον αντίποδα του θεσμού του περιφερόμενου καλλιτέχνη και του μοιραία καταπονημένου καλλιτεχνικού προϊόντος θα έπρεπε να ανασυσταθεί πιο δυναμικά η εντός του κλεινού άστεως θεατρική δραστηριότητα με όλη εκείνη τη σημειολογία ενός μικρού και με αστικά χαρακτηριστικά τελετουργικού θερινής θεατρικής εξόδου. Πόσω μάλλον τώρα που η Αθήνα εξανθρωπίζεται και μετατρέπεται σε μια πραγματική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, φιλική για τους κατοίκους της ακόμα και το … «ζεστό μήνα Αύγουστο».

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Κριτική | Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Η περίοδος της απομάκρυνσης από τον φυσικό χώρο των παραστατικών τεχνών και το ζωντανό σώμα του ηθοποιού, αποκρυσταλλώθηκε ως ένας χρόνος συμπυκνωμένης εμπειρίας, περισυλλογής και κυρίως επαναπροσδιορισμού των μηχανισμών πρόσληψης των σκηνικών αυθεντιών. Μέσα από την πρωτόγνωρη δοκιμασία επανέκαμψε η ανάγκη για αναφορά στα συμφραζόμενα του συναισθήματος και στο λεξιλόγιο της ψυχολογίας, ενώ η αναπόδραστη κοινωνική αποστασίωση άνοιξε δρόμους για την θεατρική τέχνη, προκειμένου να διεκδικήσει νέους κώδικες, πιο επεξεργαστικούς σε σχέση με την θέασή της, αλλά και να διατρανωθούν καινούργια αιτήματα εκ μέρους του κοινού.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Περιμένοντας τον Γκοντό

Κριτική | Περιμένοντας τον Γκοντό

Η πρώτη παράσταση που είδε τα φώτα της σκηνής μετά την περίοδο της καραντίνας, σηματοδότησε την ανάγκη για μια περιπλάνηση στην ενδοχώρα της μπεκετικής ιλαροτραγωδίας και με μια ουδόλως ασυσχέτιστη προς την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αναμέτρηση με το μεταφυσικό βάρος της. Άραγε δεν είναι αλήθεια ότι η πρωτόγνωρη εμπειρία αυτής της κρίσης συνιστούσε από μόνη της έναν τόπο χωρίς πρόσωπο, έναν «ου τόπο», μια νεκρή ζώνη στην οποία δέσποζε το επικοινωνιακό χάος και το σκοτεινό, όσο και απροσδιόριστο, είδωλο μιας διαρκώς ανεσταλμένης λύτρωσης από το υπαρξιακό άλγος που γεννά ο τρόμος και ο εγκλεισμός; Μήπως οι απανταχού καταδικασμένοι σε απομόνωση άνθρωποι σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη δεν είχαν να μοιραστούν κάτι από την ακινησία της ζωής του Βλαδίμηρου και του Εστραγκόν; Μήπως η ενδόμυχη προσδοκία τους για έξοδο από το τούνελ δεν προσλάμβανε το χαρακτήρα ενός άλλοθι για μια εσώτερη και πιο δομική παράλυση της ζωής, ενός ζόφου με επίχρισμα ευφρόσυνης ραστώνης;

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Όρνιθες

Κριτική | Όρνιθες

Οι αριστοφανικές «Όρνιθες» συσφαιρώνονται γύρω από την έννοια ενός «μη τόπου» που συνδέεται οργανικά με ένα συμπαγή πολιτικό προβληματισμό. Σε αυτή τη δημιουργία ο ποιητής επιλέγει συνειδητά να διαγράψει τα όρια μιας σκοτεινής απόστασης ανάμεσα στον εαυτό του και τον πραγματικό κόσμο και, την ίδια στιγμή, να ενθέσει επιδέξια στην ουτοπία του τις κωμικές καταστάσεις και τη σάτιρα, προσδίδοντάς τους μια ευφάνταστη αυθυπαρξία και επιτρέποντάς τους να εκδιπλώνονται σε ένα επάλληλο επίπεδο με ασθμαίνουσα ένταση.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Λυσιστράτη

Κριτική | Λυσιστράτη

Το σύνολο των κωμωδιών του Αριστοφάνη συνιστά μια «ανοιχτή» συνθήκη  που εμπερικλείει εντός της γνωρίσματα και εκφάνσεις του θεάτρου από όλα τα στάδια της εξελικτικής πορείας του, ένα θεματολογικό και τυπολογικό σύμπαν που προοιωνίζεται κατοπινές σελίδες της ιστορίας της δραματουργίας και, με πρωτοφανή διορατικότητα, καίριους προβληματισμούς για το ρόλο και την ουσία του θεατρικού φαινομένου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Οιδίπους

Κριτική | Οιδίπους

Η απόπειρα για σκηνική διαχείριση μιας διακειμενικότητας συνοδεύεται από την ανάγκη να καταστούν σαφή τα ερμηνευτικά προτάγματα του δημιουργού, όπως αυτά προκύπτουν από μια διαδικασία σύνθεσης, αντιδιαστολής, κριτικής θεώρησης ή προτεραιοποίησης αξιοποιούμενων από ποικίλες πηγές οπτικών, επιχειρημάτων και προβληματικών, αλλά και να μεταστοιχειωθεί το συνολικό εγχείρημα σε παραστατικό γεγονός, προκειμένου να υπερασπιστεί το λόγο ύπαρξής του έναντι ενός κοινού με πολλαπλές στοχεύσεις: επιθυμία για μέθεξη, καταβύθιση στη ψευδαίσθηση, ψυχική ένταση, προσήλωση σε ένα διανοητικό ιστό, απόλαυση της εν γένει καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Χοντορκόφσκι

Κριτική | Χοντορκόφσκι

Κριτική από τον Γιώργο Παπαγιννάκη της όπερας "Χοντορκόφσκι", σε μουσική του Περικλή Λιακάκη και λιμπρέττο της Kristine Tornquist, που παρουσιάστηκε στο ΚΠΙΣΝ.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Μεταγωγή

Κριτική | Μεταγωγή

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του έργου "Μεταγωγή" του Γιώργου Βέλτσου (Θέατρο "Αργώ" - A Small Argo full of Art) σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Into the Woods

Κριτική | Into the Woods

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του μουσικού έργου "Into the Woods" των Stephen Sondheim και James Lapine, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου (Eθνική Λυρική Σκηνή, Εναλλακτική Σκηνή ΚΠΙΣΝ).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο δρόμος περνά από μέσα

Κριτική | Ο δρόμος περνά από μέσα

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση του έργου "Ο δρόμος περνά από μέσα" του Ιάκωβου Καμπανέλλη (Θέατρο "Μικρό Χορν").

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | H βασίλισσα της ομορφιάς

Κριτική | H βασίλισσα της ομορφιάς

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του έργου "Η βασίλισσα της ομορφιάς" του Martin McDonagh, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη (Θέατρο "Επί Κολωνώ").

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Το Καινούργιο Σπίτι

Κριτική | Το Καινούργιο Σπίτι

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση "Το καινούργιο Σπίτι" του Κάρλο Γκολντόνι σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη (Εθνικό Θέατρο).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Θεατρικές τάσεις και βιογραφικό θέατρο

Κριτική | Θεατρικές τάσεις και βιογραφικό θέατρο

Κυρίαρχες θεατρικές τάσεις και βιογραφικό θέατρο. Παραδείγματα (κριτική): "Η Γερτρούδη Στάιν και η συνοδός της" του Win Wells, το "Αίνιγμα" του Hugh Whitemore και "Η απολογία της Μαρί Κιουρί" της Ευσταθίας Μαντζούφα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Κριτική | Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" του Τσαρλς Ντίκενς (Εθνικό Θέατρο, Ρεξ).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο χορός της φωτιάς

Κριτική | Ο χορός της φωτιάς

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Ο χορός της φωτιάς" σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πατέρας

Κριτική | Πατέρας

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Πατέρας" σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη (θέατρο "Αποθήκη).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Oedipus : Sex with mum was blinding

Κριτική | Oedipus : Sex with mum was blinding

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση-περφόρμανς "Oedipus: Sex with mum was blinding" σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου (θέατρο "Σφενδόνη")

[Σημ.: Οι παραστάσεις έχουν ολοκληρωθεί).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αποκάλυψη

Κριτική | Αποκάλυψη

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Αποκάλυψη" σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών).

[Σημ.: Οι παραστάσεις έχουν ολοκληρωθεί).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού

Κριτική | Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού" σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη ("Άσυλο Ανιάτων Κυψέλης").

[Σημ.: Οι παραστάσεις έχουν ολοκληρωθεί].

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ηλέκτρα-Ορέστης

Κριτική | Ηλέκτρα-Ορέστης

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Ηλέκτρα-Ορέστης" σε σκηνοθεσία Ivo van Hove (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Kanata

Κριτική | Kanata

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Kanata" σε σκηνοθεσία του Robert Lepage (Ελληνικό Φεστιβάλ, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Φιλοθέη, η αρχοντόπουλα των Αθηνών

Κριτική | Φιλοθέη, η αρχοντόπουλα των Αθηνών

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση θεάτρου σκιών "Φιλοθέη, η αρχοντόπουλα των Αθηνών" από την ομάδα "Οθόνιον".

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αυτόχειρες παρθένοι

Κριτική | Αυτόχειρες παρθένοι

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Αυτόχειρες παρθένοι" σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy (Ελληνικό Φεστιβάλ, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική |  Οιδίπους ( Ρόμπερτ Ουίλσον)

Κριτική | Οιδίπους ( Ρόμπερτ Ουίλσον)

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Οιδίπους" σε σκηνοθεσία Robert Wilson (Αρχαίο Θεάτρο Επιδαύρου, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Himmelweg (Ο δρόμος για τον ουρανό)

Κριτική | Himmelweg (Ο δρόμος για τον ουρανό)

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Himmelweg" (Ο δρόμος για τον Ουρανό)  σε σκηνοθεσία Ελένης Καρακούλη (Ελληνικό Φεστιβάλ, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο Καλός άνθρωπος του Σετσουάν

Κριτική | Ο Καλός άνθρωπος του Σετσουάν

Αφού στο α΄  άρθρο του Μικρού Οργάνου για το Θέατρο1 ο Brecht έχει ορίσει το θέατρο ως «δημιουργία ζωντανών απεικονίσεων, παραδοθέντων ή επινοηθέντων γεγονότων της ανθρώπινης συμβίωσης για σκοπό ψυχαγωγίας», συνεχίζει στο β’ άρθρο του ως εξής: «Και για να συμπεριλάβουμε περισσότερα, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και γεγονότα μεταξύ ανθρώπων και θεών …».

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο Γυάλινος Κόσμος

Κριτική | Ο Γυάλινος Κόσμος

Μια μικρή άμορφη μάζα από τσαλακωμένο χαρτί, που μέσα από τις ακανόνιστες, δαιδαλώδεις πτυχώσεις της προβάλλουν λεπτές δεσμίδες φωτός, αυτό φέρνει στον νου ο «Γυάλινος Κόσμος» του Δημήτρη Καραντζά στο θέατρο Κεφαλληνίας. Γιατί όλα και όλοι σε αυτό το έργο του Ουίλιαμς φέρουν τα ρυτιδωμένα ίχνη του φόβου, του εγκλεισμού, του ανεκπλήρωτου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ανατόλ - Η μάχη των φύλων

Κριτική | Ανατόλ - Η μάχη των φύλων

Αν ο Βιεννέζικος Μοντερνισμός (1890-1914) κινήθηκε, κατ’αρχάς, προς την κατεύθυνση της διάρρηξης της σχέσης με το παρελθόν, την ενσωμάτωση της τέχνης στις ανάγκες του «τώρα» και την πρόταξη της υποκειμενικής αλήθειας σε μια εποχή απροσδιοριστίας και αμηχανίας μπροστά σε οτιδήποτε παραδεδεγμένο, αν οι φροϋδικές ψυχαναλυτικές θεωρίες και λογοτεχνικές διατυπώσεις άνοιξαν δρόμους για την απελευθέρωση του ατόμου από τις αγκυλώσεις και τους περιορισμούς του παλαιού κόσμου και την οικοδόμηση του «νέου ανθρώπου» με κέντρο βάρους το «εγώ», μένει να αναρωτηθεί κανείς αν η ανάσυρση εκείνου του πνεύματος ώσμωσης, μέσα από ένα έργο του Σνίτσλερ, μπορεί να λειτουργήσει σε μια εποχή εξίσου επαναπροσδιοριστική όπως η δική μας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας

Κριτική | Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας

Για να διακρίνουμε στο ιρλανδικό θέατρο μια γνήσια δραματουργική εντοπιότητα, θα πρέπει να ανατρέξουμε αρκετά πίσω, στον «παρτιζάνο» της εθνικής θεατρικής δημιουργίας Σων Ο’Κέηζυ, αργότερα, στον Μπράιαν Φρίελ, που διεθνοποίησε το ζήτημα της Β. Ιρλανδίας, ή ακόμα στον Χιου Λέοναρντ. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Τίμων ο Αθηναίος

Κριτική | Τίμων ο Αθηναίος

Έχει γίνει μόνιμη επωδός από τη λογοτεχνική κριτική η «προβληματικότητα» του  Τίμωνα, γέννημα σύμπραξης του Σαίξπηρ και του Μίντλτον. Προφανώς, σε σχέση με τα «συμφραζόμενα» της συνολικής σαιξπηρικής δημιουργίας, ο «Τίμων» μπορεί να υστερεί σε «αρτιμέλεια» δραματουργικής συνοχής και βάθους στην οικοδόμηση του κεντρικού προσώπου, ωστόσο, για τα δεδομένα της σύγχρονης, χωρίς όρια, θεατρικής παραγωγής, όπου ακόμα και κείμενα-θραύσματα ανάγονται σε μεγάλη τέχνη, η συζήτηση για τον Τίμωνα μοιάζει κλισέ. Πόσω μάλλον που οι παραστατικές φόρμες βρίθουν από καινοφανή ερμηνευτικά και τεχνικά μέσα και η ηγεμονία του σκηνοθέτη δημιουργεί ολοένα και πιο σύνθετους συσχετισμούς για την απόδοση ή, ενδεχομένως, τη βελτίωση κάθε «προβληματικού» συστατικού ενός θεατρικού έργου. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Βάτραχοι

Κριτική | Βάτραχοι

Οι «Βάτραχοι» (405 π.Χ.) καταγράφονται ως το «κύκνειο άσμα» της παραδοσιακής μορφολογίας της Αρχαίας Αττικής Κωμωδίας. Δεκατρία χρόνια αργότερα, με τις «Εκκλησιάζουσες», ο Αριστοφάνης θα προοιωνίσει αποφασιστικά, με την κατάργηση της «Παράβασης», τα νέα ήθη γραφής, ενώ με τον β΄ «Πλούτο» (388 π.Χ), όπου ο Χορός θα απολέσει οριστικά την ισχύ του, εισερχόμαστε στην εποχή της Μέσης  Αττικής Κωμωδίας. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ηλέκτρα

Κριτική | Ηλέκτρα

Πιθανότατα τελευταία σε χρονολογική σειρά –μετά την «Ορέστεια» του Αισχύλου και την «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη– η σοφόκλεια εκδοχή του μύθου των Ατρειδών με κεντρικό πρόσωπο την Ηλέκτρα, σύμβολο συνδυασμού κοινωνικής κατάρρευσης, αλλά και ακλόνητης βούλησης και προσμονής, επαναφέρει, μέσα από τα συμφραζόμενα της ομηρικής, αυτήν τη φορά, εποποιίας, το ηρωικό περιβάλλον, επάνω στο οποίο αποτυπώνεται έντονα η διαδρομή της εκδίκησης του οικογενειακού άγους. Αυτή η κατάθεση του μύθου δεν κομίζει μόνο το νεωτερικό ρεαλιστικό ανάγλυφο του Ευριπίδη, αλλά προχωρά εγκάρσια έως τα βάθη των ψυχικών εκδηλώσεων, στο φωτεινό εκείνο σημείο, όπου ο άνθρωπος τολμά και στρέφεται, από μόνος του, πιο αποφασιστικά προς την ενατένιση της δικής του συνθήκης, τη στιγμή που η θεϊκή παρέμβαση μοιάζει μάλλον αμήχανη, άνευρη ή, στην καλύτερη περίπτωση, δυσερμήνευτη. Η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή διψά για εκδίκηση, μακριά από θεσμικές εκζητήσεις και την όποια απαίτηση Δικαίου, τουλάχιστον όπως αυτή διατυπώθηκε στις «Χοηφόρες» του Αισχύλου. Εδώ το έλεος και ο φόβος καθαίρονται με έναν τρόπο, εξίσου πλησίον του ανακλαστικού κοινού αισθήματος για λύτρωση όσο και μιας λεπτής εκκρεμότητας για το ποια σφαίρα θα διεκδικήσει, εν τέλει, την αποκατάσταση της ηθικής τάξης. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ηλέκτρα

Κριτική | Ηλέκτρα

Κι ενώ η «Ορέστεια» του Αισχύλου διερευνά τα όρια της δικαιοσύνης στη μεταφυσική τους διάσταση, το βάρος της ατομικής ευθύνης αλλά και την πολιτική προέκταση όλων αυτών μέσα από την προβολή τους στην όλη οργάνωση και λειτουργία της πολιτείας, και η σοφόκλεια «Ηλέκτρα», ως συμπύκνωση του μύθου των Ατρειδών, καταφεύγει σε μια περίτεχνα ασθμαίνουσα πορεία προς την απόλυτη ικανοποίηση του εκδικητικού μένους, χωρίς τοποθέτηση με ηθικό πρόσημο για «τα μετά» τη διάπραξη των εγκλημάτων, η «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη (413 π.Χ.) καινοτομεί, καθώς απογυμνώνει τα πρόσωπα από το ηρωικό τους μεγαλείο, επαναπραγματεύεται το ζήτημα μιας ατελέσφορης αυτοδικίας και αμφισβητεί απροσχημάτιστα την εγκυρότητα των θεϊκών λόγων. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Cuckoo

Κριτική | Cuckoo

Τι συμβαίνει όταν μια οικονομική κρίση αφήνει βαθιές τις πληγές της σε μια κοινωνία και κυρίως στη νέα γενιά; Υπερβαίνοντας το δόγμα «η οικονομία είναι ψυχολογία» και, παραφράζοντάς το, ποιους μπορεί να αφορά αυτή η «ψυχολογία» και, εν τέλει, μήπως η λογική των αριθμητικών επιδόσεων είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τις «ψυχολογικές επιδόσεις» εκείνων που κλήθηκαν να σηκώσουν το βάρος της κρίσης; 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Μετά την πρόβα - Persona

Κριτική | Μετά την πρόβα - Persona

«Με τη μορφή σκηνικής διλογίας, ως προϊόν του κοινού θεματολογικού παρονομαστή για τη σχέση ζωής και θεάτρου, ο Ivo van Hove επανασύστησε τα μπεργκμανικά “Efter repetitionen” (“Mετά την πρόβα”) και “Persona”, παραγωγή του Toneelgroup του Άμστερνταμ, που άνοιξε το Φεστιβάλ Αθηνών. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | ...et moralité

Κριτική | ...et moralité

Το “Farces et moralités” του Octave Mirbeau (1850-1917) είναι μια ανθολογία σύντομων θεατρικών έργων, που ανέβηκαν σε διάφορες σκηνές του Παρισιού το διάστημα από το 1894 μέχρι το 1904. Σε μια εποχή όπου στο Γαλλικό θέατρο επιπολάζει το φτηνό θέαμα για τις ανάγκες διασκέδασης του αστικού κοινού, ο Mirbeau επιχειρεί μια τομή εισάγοντας έναν ριζοσπαστικό τρόπο γραφής και μια ανατρεπτική θεματολογία. Για τη συγκεκριμένη ανθολογία δεν φείδεται να χρησιμοποιήσει τον όρο moralité, που παραπέμπει στα ηθικολογικά δράματα του Μεσαίωνα. Θα μπορούσε κανείς, ίσως, να φανταστεί συνάφειες με τα κατοπινά διδακτικά έργα του Brecht, ωστόσο οι προθέσεις του δεν περιορίζοται σε μια οριζόντια προπαγάνδα. Κατ’ουσίαν, επιχειρεί να αποδομήσει οποιαδήποτε παραδεδεγμένη αντίληψη για τη σχέση ατόμου-κοινωνίας και κάθε θεμελιακή ηθική, στοιχεία άρρηκτα δεμένα με τις αναρχικές του ιδέες.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Eπαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας

Κριτική | Eπαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας

«Παρ’ ότι αμφίβολο για το εάν εμπίπτει στη σφαίρα του πειραματικού, το έργο της Αλεξάνδρας Κ* “Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας”, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, προδίδει μια γραφή διόλου αβασάνιστη. Ενώ συστήνεται ως κάτι μεταξύ σύγχρονης ρεαλιστικής, ενίοτε πικρόχολα σατιρικής, ηθογραφίας με πολιτικοκοινωνικό πρόσημο, αφού διέλθει από τις ανατρεπτικές ατραπούς του in-yer-face (θυμίζει κάτι από τη δραματουργική στόφα του “Blasted” της Sarah Kane), “εκβάλλει” σε μια λύση αρκούντως ζοφώδη κι ένα σχόλιο αλληγορικό όσο και ειρωνικό, για τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Μετά την πρόβα

Κριτική | Μετά την πρόβα

Ο Ίνγκμαρ Μπέρκμαν (1918-2007) σφυρηλάτησε τη σχέση του με τη δραματουργία του Στρίντμπεργκ αξιοποιώντας την παρακαταθήκη που άφησε ο βετεράνος σκηνοθέτης και ηθοποιός Ούλαφ Μολάντερ στο Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης. Ο τελευταίος ήταν που αρχικά συνέβαλε στην απο-υλικοποίηση των στριντμπεργκικών έργων, κατά τις επιταγές του ίδιου του συγγραφέα, σύγχρονού του και συνεργάτη του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ο Μπέργκμαν υιοθέτησε την καθαρότητα, τη σαφήνεια και την απλότητα τόσο σε επίπεδο ερμηνείας (εκφράσεων προσώπου και κίνησης) όσο και σε επίπεδο σκηνογραφίας και φωτισμών. Μια καθαρότητα απαλλαγμένη από τις ακρότητες και τις περιγραφικές υπερβολές του νατουραλισμού αλλά και τις ασάφειες του συμβολισμού. Το “Ονειρόδραμα” του Στρίντμπεργκ, καλλιτεχνικός θρίαμβος του Μολάντερ, αποτέλεσε και δικό του προσωπικό στοίχημα για τέσσερις φορές.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η Αγριόπαπια

Κριτική | Η Αγριόπαπια

Με μια αντικειμενική θεώρηση θα ήταν, ενδεχομένως, επισφαλές για τις σύγχρονες σκηνικές αποδόσεις των ιψενικών δραμάτων να ερμηνεύονται με κριτήριο τα δεδομένα της εποχής που γράφτηκαν. Πολύ πιθανόν (αν όχι σίγουρα) κάτι τέτοιο θα δυσαρεστούσε και τον Ίψεν, του οποίου η τέχνη έδειχνε να ασφυκτιά μέσα στα στεγανά του τότε νεωτερικού ρεαλισμού και γι’αυτό, άλλωστε, και ο ίδιος επιζητούσε διαρκώς νέες οδούς για να απλώσει την τεχνική του και τα εκφραστικά του μέσα. Το γεγονός ότι ενστάλαξε τους λυρικούς χυμούς της ποιητικότητας μέσα σε καταστάσεις και πρόσωπα που είχαν αντληθεί από την πεζή πραγματικότητα, και συχνά από την πλέον εκχυδαϊσμένη μορφή της, και ότι κατέφυγε στο σύμβολο για να προσδώσει στην ποίησή του ικμάδα και δραματική ένταση βάθους, καταδεικνύει ότι, σε επίπεδο μορφολογίας, τον ανησυχούσε η στασιμότητα που απέπνεε η τεχνική του “καλοφτιαγμένου έργου” του Σκριμπ, πρόπλασμα και της δικής του τέχνης.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Φεγγίτης

Κριτική | Φεγγίτης

Έχει γίνει “κοινός τόπος” για σύγχρονους ή νεόκοπους δραματουργούς το ιψενικό λυσάρι. Μετά από 160 και πλέον χρόνια η θεατρική γραφή φαίνεται να επανέρχεται με θρησκευτική ευλάβεια στην πεπατημένη των ερωτικών τριγώνων, της κληρονομικότητας, του Freud και της ψυχανάλυσης, των πολιτικών παρατηρήσεων, των εξαντλητικών -μέχρι τελικής πτώσης- διαλόγων. Αν και το σκηνικό τοπίο, κυρίως το αγγλοσαξωνικό, φέρνει κάτι από τη σφραγίδα του εγκλεισμού και της ερήμωσης, που κομίζει η παράδοση του παραλόγου και που επεκτείνεται βαθιά μέχρι τις ζωές των προσώπων, παρ’όλα αυτά, οι ίδιες οι τεχνικές ανακυκλώνονται ωσάν ο χρόνος να έχει σταματήσει ή να επικρατεί γενικευμένο έλλειμμα έμπνευσης.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Οι Δούλες

Κριτική | Οι Δούλες

Ένα θέατρο εν θεάτρω, ένας “από μηχανής θεός”, και η τελική σφραγίδα του εθελούσιου θανάτου που αποκαλύπτει τη διηνεκή σχέση των αντι-ηρώων του Ζαν Ζενέ με αυτόν, αλλά και τη λυτρωτική τους έξοδο στη σφαίρα μιας ιδιότυπης “αγιότητας”, που επιφέρει η απόλυτη ταπείνωση μπροστά στη συνειδητοποίηση του αναπόδραστου της αμαρτίας, όλα αυτά συνιστούν το τρίπτυχο που διαρθρώνει τις “Δούλες”.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Jesus Christ Superstar

Κριτική | Jesus Christ Superstar

To «Jesus Christ Superstar» εντάσσεται στη μόδα της ροκ όπερας που εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Σε ένα κλίμα γενικότερης αμφισβήτησης και ανησυχίας για το πού οδεύει ο κόσμος, με τα αντιπολεμικά αισθήματα και τα κινήματα των χίππις σε έξαρση, οι The Who’s ανοίγουν τον δρόμο στη ροκ όπερα με το «Tommy», την ιστορία ενός παιδιού που, μπροστά στο έγκλημα, ανακαλύπτει έναν εναλλακτικό τρόπο να διανοείται και να αισθάνεται. Το ροκ μιούζικαλ «Ηair» θα ταράξει επίσης τα νερά με τις απροκάλυπτες ψυχεδελικές του προεκτάσεις, ενώ θα ακολουθήσουν και άλλα αιρετικής θεματολογίας όπως το «Godspell» και το «Rocky Horror Show». 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Καμπαρέ

Κριτική | Καμπαρέ

To 1929 o Κρίστοφερ Ίσεργουντ ταξιδεύει στο Βερολίνο για να επισκεφθεί τον παλιό του συμμαθητή, συνεργάτη και εραστή του Ουίσταν Ώντεν. Η πόλη ζει τις τελευταίες αναλαμπές της πολιτιστικής έξαρσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, μια περίοδος όπου η έκρηξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της πρωτοπορίας συμβάδιζε με ένα ραγδαίο κοινωνικό και πολιτικό εκφυλισμό: ταξικές ανισότητες, υπέρμετρος πληθωρισμός, ανεργία, εγκληματικότητα, αλλεπάλληλες διαδηλώσεις και απεργίες και στο βάθος ο Εθνικοσοσιαλισμός να υφαίνει αργά και σταθερά τα δίχτυα της δολερής ρητορικής του την ίδια στιγμή που οι διάσπαρτοι πυρήνες των κομμουνιστών διεκδικούσαν τον έλεγχο της πολιτικής σκηνής.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Το Τραμ με το όνομα Πόθος

Κριτική | Το Τραμ με το όνομα Πόθος

Σχεδόν τίποτα μονοσήμαντο δεν υπάρχει στον Τέννεσση Ουΐλλιαμς. Δραματουργικό ιδίωμα, χαρακτήρες, σκηνικός χώρος, φωτισμός, ατμόσφαιρες, περιγραφές και αισθητική διασταυρώνονται με σύμβολα, ιστορικές συντεταγμένες, ψυχαναλυτικές παρατηρήσεις, προσωπικά βιώματα και εμπειρίες, με την παραμορφωτική δύναμη του ονείρου ή την αποκαλυπτική του ενάργεια, τους δαιδάλους της ψευδαίσθησης, τη σύγκρουση των τεκτονικών πλακών, της εξωτερικής πραγματικότητας και της εσώτερης, που εκφράζουν οι βασανισμένες ψυχές των έργων του. Ειδικά για το «Το τραμ με το όνομα Πόθος», την τραγωδία της σύγκρουσης των δύο ασύμβατων κόσμων, του ματεριαλιστικού και του ιδεαλιστικού, που ανάμεσα στο χάος που τους χωρίζει παρεμβάλλεται με σαρκαστικό τρόπο η έλξη και η επιθυμία, τόσο εκκωφαντικά ανεκπλήρωτες όσο και απροκάλυπτα υπαρκτές, ο ίδιος ο Ουΐλλιαμς είχε διαμηνύσει: «Η Μπλανς δεν είναι ο ακηλίδωτος άγγελος και ο Στάνλεϋ δεν είναι διαβολικός. Μην παίρνετε θέση και μην προτείνετε ηθική». Για να πει ακόμα: «Η σχιζοφρένεια της Μπλανς είναι ένας διχασμός ανάμεσα στο “Αυτό” και το “Υπερεγώ”, ανάμεσα στη λίμπιντο και στην ανάγκη για εκλέπτυνση και αγνότητα». Όλοι είμαστε φτιαγμένοι από θραύσματα του παρελθόντος, κληρονομιά των προγόνων μας, όλοι είμαστε κατά κάποιον τρόπο διάτρητοι, και άρα τρελοί…

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Το Τίμημα

Κριτική | Το Τίμημα

Η σοφίτα του σπιτιού των Φρανζ, λίγο πριν γίνει χαλάσματα. Εκεί όπου φώλιασαν οι ευτυχισμένες στιγμές και οι προσδοκίες τους και αργότερα σωρεύτηκαν τα συντρίμμια και η οδύνη τους, που έφερε μαζί του το κραχ του ’29. Σαν στοιχειά του παρελθόντος μια ραγισμένη άρπα, μια μαλκαμπίνα, μερικές καρέκλες, ένα πικάπ, κάποιοι δίσκοι με ψεύτικα γέλια .… Ο Βίκτορ και η αλκοολική γυναίκα του Έστερ ψάχνουν απελπισμένα λίγα πολύτιμα δολάρια, ξεπουλώντας μνήμες και σκονισμένα θραύσματα ενός παρελθόντος. Ο Ουώλτερ, αδελφός του Βίκτορα, λαμπρός επιστήμονας αλλά δυστυχισμένος άνθρωπος, επιστρέφει ως συμφιλιωτής από μηχανής θεός μετά από χρόνια σιωπής, και ο Σόλομον, ένας συμπαθητικός, αν και κάπως εξοργιστικός, παππούς, εκτιμητής αντικειμένων, διδάσκει με τη σοφία του ρεαλισμό, φωτίζοντας τη γυμνή αλήθεια των ανθρώπινων πραγμάτων και σχέσεων.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Έξω χιονίζει

Κριτική | Έξω χιονίζει

 

Ο ηρωισμός “ανθίζει” κυρίως στα πεδία των μαχών. Πίσω από τις ιαχές και τις νίκες κρύβονται ανθρώπινες υπάρξεις, που διψούν για ζωή, άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, με σάρκα και οστά, και προπαντός ψυχή, που θέλουν να φάνε, να πιουν, που λαχταρούν να αγαπήσουν, να κάνουν έρωτα, να ξεχάσουν τον ζόφο της εποχής τους και τη μοίρα τους, καθώς γίνονται αθύρματα των “μεγάλων” και εύκολη λεία των μεγαλεπήβολων πολέμων τους.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η γυναίκα με τα μαύρα

Κριτική | Η γυναίκα με τα μαύρα

Το φάντασμα του Δαρείου των “Περσών”, εκείνο του Κλαύδιου στον “Άμλετ” ή του “Δον Ζουάν” και, αργότερα, όσα συναντάμε στον Στρίντμπεργκ, στον Εντουάρντο ντε Φίλιππο ή ακόμα και στον Νόελ Κάουαρντ (για να αναφερθούν ορισμένες μόνο περιπτώσεις), αποδεικνύουν ότι η παγκόσμια δραματουργία επιλέγει να “συνδιαλέγεται” διαχρονικά και με συνέπεια με το υπερφυσικό, ως ένα σκηνικό εργαλείο με διάφορες εκφάνσεις και πολλαπλή επενέργεια στο πεδίο της πρόσληψης και της θεατρικότητας. Ο Τσβέταν Τοντόροφ στην “Εισαγωγή στη φανταστική λογοτεχνία” αναφέρει χαρακτηριστικά ότι “στο θέατρο η εναλλακτική που δίνεται δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με το φανταστικό και το πραγματικό, αλλά και με το φυσικό και το υπερφυσικό, καθώς επίσης και ότι το κείμενο οφείλει να υποχρεώνει τον αναγνώστη σε μία ταλάντευση ανάμεσα σε μία φυσική και υπερφυσική εξήγηση των γεγονότων που αναπαριστάνονται”.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο φάρος

Κριτική | Ο φάρος

Παραμονή Χριστουγέννων στο Μπάλντοϊλ, βόρεια του Δουβλίνου. Ένα ταπεινό διαμέρισμα, ένα φτηνό χριστουγεννιάτικο δέντρο, ο Σάρκυ, ο τυφλός αδελφός του Ρίτσαρντ, οι φίλοι Ιβάν και Νίκυ κι ένας παράξενος επισκέπτης, ο Λόκχαρτ. Το αλκοόλ ρέει, οι συζητήσεις ανάβουν, οι γλώσσες χάνουν τον έλεγχο. Αναπάντεχα, όταν η πεζότητα έχει επιβάλει την χαυνωτική της αύρα, ο παράξενος επισκέπτης αποκαλύπτει τον μεταφυσικό του ρόλο και ο βασανιστικός έλεγχος συνείδησης αλλά και η αγωνία της εξιλέωσης για όσα έγιναν και δεν έπρεπε να γίνουν ή για όσα έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν μόλις αρχίζει.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο Αμπιγιέρ

Κριτική | Ο Αμπιγιέρ

Ιανουάριος του 1942. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται. Βομβαρδισμοί, αεροπορικές επιδρομές, σειρήνες συναγερμού ταράζουν τη γαλήνη της βρετανικής επαρχίας. Κι ενώ όλοι τρέχουν στα καταφύγια, ο Σερ, ένας περιοδεύων τριτοκλασάτος ηθοποιός σαιξπηρικών ρόλων αντιστέκεται και επιμένει να βγει στη σκηνή. “Απόψε θα ακουστεί ο λόγος του Ουίλιαμ Σαίξπηρ όσο κι αν αυτοί εκεί πάνω κάνουν ό, τι μπορούν για να με αποτρέψουν! Εμπρός λοιπόν, βομβαρδίστε μας, αφανίστε μας, αλλά κάθε λέξη που θα εκστομίσω απόψε, κάθε στίχος θα είναι ένα αλεξικέραυνο, που πάνω του θα συντρίβεται όλος ο τρόμος που θέλετε να μας σπείρετε”, διατρανώνει με πάθος, καθώς η παραφροσύνη των καιρών ορθώνει το απειλητικό της ανάστημα μπροστά στο δικό του όραμα της δημιουργίας και της τέχνης, που έχτισε ταπεινά και με κάματο μια ολόκληρη ζωή.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Heisenberg

Κριτική | Heisenberg

“Όταν κοιτάς κάτι και το παρατηρείς από πολύ κοντά δεν μπορείς να προσδιορίσεις ούτε που ακριβώς βρίσκεται ούτε πόσο γρήγορα κινείται”. Από την απρόβλεπτη και κινητική ιδιότητα των σωματιδίων του Heisenberg, των οποίων η αοριστία είναι ταυτόσημη με τη φύση τους, στροφή στην πραγματική ζωή, στις κοινωνικές σχέσεις και στην αποκωδικοποίηση της ανθρώπινης καθημερινότητας, όπου όλα διαμορφώνονται μέσα από μια κιστέρνα χαοτικών μακρο-εμπειριών και τυχαιοτήτων και της κοινής συνισταμένης τους, από μια “μέση τιμή” εκβάσεων των πραγμάτων αλλά και από εκείνη την απροσδιόριστη ακολουθία δεδομένων, που μπορεί να αλλάζει κάθε φορά τον ρου των εξελίξεων ανατρέποντας τα πάντα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο Ζητιάνος

Κριτική | Ο Ζητιάνος

Από τη λαογραφική απεικόνιση του ελληνικού τοπίου και της παράδοσης, κατά τα πρότυπα του άλλοτε θρυλικού Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου του Μάνου Κατράκη στις δεκαετίες ’50-’60, μέσω της πιστής, αυθεντικής αναπαράστασης και με στόχο τη διέγερση της εθνικής μνήμης, μέχρι τις σύγχρονες δραματουργικές συνθέσεις, κυρίως, πεζογραφημάτων (αφαιρετικές και συμπτυγμένες) και την αξιοποίηση της ανάπτυξης των σχολών σωματικής υπόκρισης (Lecoq, Complicité, Viewpoints κλπ), κατά την απόδοση της συνθετότητάς τους (ετερόκλητων τύπων και χαρακτήρων και σκιαγράφησης τοπικών και χρονικών ιδιαιτεροτήτων, ιδεών και νοημάτων), έχουν μεσολαβήσει σημαντικότατες εξελίξεις προς την κατεύθυνση χειραφέτησης της σκηνικής δημιουργίας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Για την Ελένη

Κριτική | Για την Ελένη

Ακόμα και σήμερα η εκτέλεση της Ελένης Παπαδάκη (1908-1944) αφήνει βαριά τη σκιά της στην ιστορία της πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής του τόπου. Το τραγικό της τέλος, ανάλογο με αυτό του Μέγερχολντ και του Λόρκα, αποδεικνύει περίτρανα πόσο δύσκολο είναι να γίνει καταληπτό το ελεύθερο και πνευματικά ανώτερο υπόβαθρο του μεγάλου καλλιτέχνη μέσα σε παροξυντικές συνθήκες τυφλής βίας, ιδεολογικής ακαμψίας και μισαλλοδοξίας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Νεκρή ζώνη

Κριτική | Νεκρή ζώνη

Ένα ζήτημα που απασχολεί την απόδοση των Πιντερικών έργων είναι η διαχείριση του ρεαλιστικού στοιχείου τους και του τι αυτό σηματοδοτεί.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Κοριολανός

Κριτική | Κοριολανός

Ο Κοριολανός κατακρίθηκε για έλλειψη δραματουργικής απλοχωριάς και ευφάνταστου μυθοπλαστικού τοπίου, τέτοιου που να προσδίδει στο κεντρικό πρόσωπο μια αύρα υπερβατική, αν όχι μεταφυσική, ανάλογη με εκείνες που περιέβαλλαν τους ήρωες των άλλων μεγάλων τραγωδιών της δεύτερης σαιξπηρικής συγγραφικής περιόδου (1600-1608). Αντίθετα, ο Γάιος Μάρκιος εκπροσωπεί έναν οριζόντια σκιαγραφημένο ήρωα με μάλλον αυχμηρά και μονολιθικά χαρακτηριστικά και με ελάχιστες αμβλύνσεις, που να προχωρούν πέρα από το στενό ιστορικό πλαίσιο.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Θείος Βάνιας

Κριτική | Θείος Βάνιας

Η μελαγχολικά φωτισμένη σκηνή αποκαλύπτει μια πινακοθήκη από φιγούρες αλλόκοτες. Κάθε άλλο από την κλασική τσεχωφική τυπολογία. Άνθρωποι παράξενοι, σαν πυροβολημένα πορτραίτα, με σκοτεινά χαρακτηριστικά, κάτι ανάμεσα στο λούμπεν και την καρικατούρα. Πρόσωπα που δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να τα οικτίρει ή να γελάσει μαζί τους.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν

Κριτική | Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν

Θεατρικά ο Φασμπίντερ συνδέεται με τις ιδεολογικές και αισθητικές επιλογές του Action-Theater και του Antiteater, στο Μόναχο των τελών της δεκαετίας του ’60. Και οι δύο περιπτώσεις, εμπνευσμένες από τις θέσεις του Living Theater για το θέατρο, ως φιλοσοφία και πράξη, στηρίχτηκαν στην αρχή της συλλογικότητας θέτοντας παράλληλα ως βασική αρχή την ακραία κριτική των κοινωνικών μηχανισμών και των ηθών της αστικής τάξης, έτσι όπως διαμορφώθηκαν στη μεταπολεμική περίοδο.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Φεστιβάλ Αναλόγιο 2017

Κριτική | Φεστιβάλ Αναλόγιο 2017

Το ANALOGIO FESTIVAL, μέλος του οργανισμού EFA/EFFE (European Festivals Association/ Europe for Festivals- Festivals for Europe), επέστρεψε στο Θέατρο Τέχνης, στην σκηνή της οδού Φρυνίχου 14 στην Πλάκα, από τις 16 έως και τις 24 Σεπτεμβρίου 2017, παρουσιάζοντας ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα, δίνοντας έμφαση στην νέα καλλιτεχνική δημιουργία, με στόχο πάντα την ανάδειξη της ελληνικής δραματουργίας, του θεατρικού λόγου, της θεατρικής γραφής και της νεότερης πολιτιστικής δημιουργίας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Olivier Py : Προμηθέας Δεσμώτης - Ικέτιδες

Κριτική | Olivier Py : Προμηθέας Δεσμώτης - Ικέτιδες

Με κοινό παρονομαστή τον μύθο τής Ιώς ο Olivier Py συνέζευξε τις αισχυλικές τραγωδίες ‘Προμηθέας Δεσμώτης’ και ‘Iκέτιδες’ σε μία ενδιαφέρουσα ενότητα. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Οιδίπους επί Κολωνώ

Κριτική | Οιδίπους επί Κολωνώ

Με τον Ὁιδίποδα επί Κολωνώ᾽ ο Σοφοκλής, όντας στη δύση τής ζωής του, συλλαμβάνει τη μετάσταση σε μία άλλη ‘περιοχή’ του τραγικού και μία αναχάραξη τών μεταφυσικών διαστάσεων τής έννοιάς του. Με τη διανοητική του μεστότητα ο ποιητής μεριμνά για την αποκατάσταση τού πολύπαθου ήρωά του που στέκεται στο κέντρο, μεταξύ τής υποκειμενικής αναμαρτησίας του και τής ετυμηγορίας τής θείας Δικαιοσύνης. Έχοντας διέλθει τη στενωπό τών παθών του, ο Οιδίποδας διεκδικεί το αξίωμα τού εκλεκτού τών θεών και μία θέση σε ανώτερη σφαίρα. Με το παράδειγμα τής αυτοτιμωρίας του, το υψηλό του φρόνημα και το κεκτημένο τής αυτεπίγνωσης συγκαταλέγεται πλέον μεταξύ τών ηρώων, έτσι που η απώλεια τής επίγειας εξουσίας του να αντισταθμίζεται με μία άλλη, αυτή τη φορά πνευματική, που θα ελέγχει όλους όσους εγκαταλείπει πίσω του.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Βάκχες

Κριτική | Βάκχες

Πειραματικός αναστοχασμός και σκηνική πραγματεία, όπου τα παραστατικά τεχνικά εργαλεία πρωταγωνιστούν, ως σημαίνοντα μίας προβληματικής με άξονα τη σχέση ατόμου-συνόλου και μύησης στην έννοια τού ‘άλλου’, θα χαρακτηρίζονταν οι ευριπιδικές ‘Βάκχες’ σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου (ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας). Στη συγκεκριμένη θεώρηση δέσποζε η σχετικοποίηση τής δραματικής φόρμας μέσω μίας άλλης, αφηγηματικής, ως αδρή υπαγόρευση τού στοιχείου τής εναλλαγής τών ρόλων και τής αντιμετάθεσής τους με τη λογική τής Υποδιαίρεσης και τού Συγκρητισμού στην υπόκριση.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Άλκηστη

Κριτική | Άλκηστη

Επέχοντας θέση σατυρικού δράματος το αρχαιότερο σωζόμενο έργο τού Ευριπίδη, η “Άλκηστις” (438 π.Χ), παραμένει μερικώς αταξινόμητο. Ο αρχαίος μύθος τής γυναίκας που θυσιάζεται για την επιβίωση τού άνδρα της, σφυρηλατημένος στη δραματική παράδοση ήδη από τον Φρύνιχο, βρίσκει στην ευριπιδική εκδοχή την απόλυτη καλλιτεχνική αρτίωση με την απόδοση εκλεπτυσμένων αποχρώσεων ψυχολογικού τοπίου, όπως εκδηλώνονται μέσα στη θερμοκρασία τών πλέον έντονων κι αλληλοσυγκρουόμενων συναισθημάτων.  

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πέρσες

Κριτική | Πέρσες

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πέρσες

Κριτική | Πέρσες

Στους «Πέρσες» ο Αισχύλος οδηγεί την ιστορία στον μύθο. Οκτώ μόλις χρόνια μετά τη ναυμαχία τής Σαλαμίνας, όπου συμμετείχε και ο ίδιος, «μεταβαίνει» στο πεδίο των ηττημένων Περσών, όχι για να συνθέσει ένα δραματικό ιστορικό ντοκουμέντο, ούτε ένα «σκηνικό πανηγυρικό» επιχαίροντας με τη συντριβή των εχθρών, αλλά για να προσδώσει στην πρόσφατη επικαιρότητα οικουμενικές διαστάσεις και υπερβατική ερμηνεία, επισείοντας τους κινδύνους των συρράξεων και προσδιορίζοντας, μέσω τής θεολογίας του και τής θεώρησης τού «πάθει μάθος», τα περιορισμένα πλαίσια τής ανθρώπινης αυτοβουλίας και δράσης.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Μήδεια

Κριτική | Μήδεια

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "H Άποψη"

Κριτική | Μήδεια

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Letter to a Man

Κριτική | Letter to a Man

Με το “Letter to a Man” o Robert Wilson επανακάμπτει θεματολογικά στον οικείο χώρο των διαταραχών (προσωπικότητας και ψυχικών) μέσα από τον οποίο, και με σημείο εκκίνησης το “Deafman Glance”, συστήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η Δημοκρατία στην Αμερική

Κριτική | Η Δημοκρατία στην Αμερική

Η δύναμη στο θέατρο του Romeo Castellucci συνίσταται ακριβώς στη συνύπαρξη της παραβολής και του απλοϊκού μύθου με τη σοβούσα σθεναρή πολιτική ή άλλη τοποθέτηση. Μια δραματουργική και σκηνική συνθήκη που καθίσταται ακόμα πιο σύνθετη καθώς διέρχεται από τις ατραπούς μιας συνεπούς εικαστικής θεώρησης, όπου η πρόσληψη άλλοτε αφορά τις αισθήσεις κι άλλοτε τη διανοητική ή γνωστική επάρκεια του δέκτη.

Διαβάστε περισσότερα